ข้อ ๑๒ ใบอนุญาตอย่างน้อยต้องมีเงื่อนไข ดังต่อไปนี้
(๑) ผู้รับใบอนุญาตต้องไม่ให้บุคคลซึ่งมีอายุต่ำกว่าสิบหกปีเข้าไปในพื้นที่ควบคุมหรือปฏิบัติงาน
ใด ๆ ที่เกี่ยวกับรังสี
(๒) ผู้รับใบอนุญาตต้องไม่ให้บุคคลซึ่งมีอายุตั้งแต่สิบหกปีแต่ไม่เกินสิบแปดปีปฏิบัติงานในพื้นที่
ควบคุมหรือปฏิบัติงานใด ๆ ที่เกี่ยวกับรังสี เว้นแต่จะเป็นไปเพื่อการศึกษา การฝึกอบรม
หรือการฝึกงานที่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิดของผู้ปฏิบัติงานทางรังสี
(๓) ผู้รับใบอนุญาตต้องควบคุมดูแลให้ผู้ปฏิบัติงานทางรังสีได้รับรังสีน้อยที่สุดเท่าที่จะสามารถ
ดำเนินการได้อย่างสมเหตุสมผลตามมาตรฐานการปฏิบัติงานนั้น ๆ และต้องมิให้ได้รับรังสี
เกินปริมาณที่กำหนดไว้ ดังต่อไปนี้
(ก) ปริมาณรังสียังผล ๒๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี โดยเฉลี่ยในช่วงห้าปีติดต่อกัน ทั้งนี้ ในแต่ละปี
จะรับรังสีได้ไม่เกิน ๕๐ มิลลิซีเวิร์ต และตลอดช่วงห้าปีติดต่อกัน จะต้องได้รับรังสีไม่
เกิน ๑๐๐ มิลลิซีเวิร์ต
(ข) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับเลนส์ของดวงตา ๒๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี โดยเฉลี่ยในช่วงห้าปี
ติดต่อกัน ทั้งนี้ ในแต่ละปีจะรับรังสีได้ไม่เกิน ๕๐ มิลลิซีเวิร์ต และตลอดช่วงห้าปี
ติดต่อกัน จะต้องได้รับรังสีไม่เกิน ๑๐๐ มิลลิซีเวิร์ต
(ค) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับส่วนที่เป็นผิวหนัง มือ และเท้า ๕๐๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี โดย
ปริมาณรังสีสมมูลสำหรับส่วนที่เป็นผิวหนังนั้นให้วัดจากค่าเฉลี่ยปริมาณรังสีต่อ ๑
ตารางเซนติเมตรของบริเวณผิวหนังที่ได้รับรังสีมากที่สุด
(๔) ผู้ปฏิบัติงานทางรังสีซึ่งเป็นหญิงมีครรภ์หรืออยู่ระหว่างการให้นมบุตร ให้ใช้ขีดจำกัดปริมาณ
รังสีเช่นเดียวกันกับประชาชนทั่วไปตาม (๖)
(๕) ผู้รับใบอนุญาตต้องควบคุมดูแลมิให้บุคคลตาม (๒) ได้รับรังสีเกินปริมาณที่กำหนดไว้ ดังต่อ
ไปนี้
(ก) ปริมาณรังสียังผล ๖ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี
(ข) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับเลนส์ของดวงตา ๒๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี
(ค) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับส่วนที่เป็นผิวหนัง มือ และเท้า ๑๕๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี โดย
ปริมาณรังสีสมมูลสำหรับส่วนที่เป็นผิวหนังนั้นให้วัดจากค่าเฉลี่ยปริมาณรังสีต่อ ๑
ตารางเซนติเมตรของบริเวณผิวหนังที่ได้รับรังสีมากที่สุด
(๖) ผู้รับใบอนุญาตต้องระมัดระวังมิให้ประชาชนทั่วไปได้รับรังสีเกินปริมาณที่กำหนดไว้ ดังต่อ
ไปนี้
(ก) ปริมาณรังสียังผล ๑ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี
(ข) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับเลนส์ของดวงตา ๑๕ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี
(ค) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับส่วนที่เป็นผิวหนัง มือ และเท้า ๕๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี
(๗) ผู้รับใบอนุญาตต้องควบคุมดูแลมิให้พื้นที่ควบคุมเกิดการปนเปื้อนทางรังสีบนพื้นผิวเกิน ๔
เบ็กเคอเรลต่อตารางเซนติเมตรสำหรับวัสดุกัมมันตรังสีที่สลายตัวให้รังสีบีตา รังสีแกมมา
และรังสีแอลฟาที่มีความเป็นพิษต่ำ และเกิน ๐.๔ เบ็กเคอเรลต่อตารางเซนติเมตรสำหรับ
วัสดุกัมมันตรังสีที่สลายตัวให้รังสีแอลฟาอื่น ๆ
(๘) ผู้รับใบอนุญาตต้องจัดให้มีเครื่องตรวจวัดปริมาณรังสีไว้กับยานพาหนะ ตัวผู้ปฏิบัติงานทาง
รังสี และสถานที่เก็บยานพาหนะ
(๙) เมื่อผู้รับใบอนุญาตจะนำยานพาหนะเข้ามาในราชอาณาจักร ต้องส่งคำขอแจ้งการสั่งเข้ามา
หรือการนำเข้ามาซึ่งยานพาหนะ ผ่านระบบ National Single Window ให้กรมการ
อุตสาหกรรมทหารไม่น้อยกว่าสองวันทำการก่อนที่ยานพาหนะจะถูกนำเข้ามาในราช
อาณาจักร
(๑๐) ผู้รับใบอนุญาตต้องดำเนินการตามแผนและวิธีการที่ยื่นไว้ตามข้อ ๖
พื้นที่ควบคุมตามวรรคหนึ่ง หมายความว่า พื้นที่ที่ต้องมีมาตรการด้านความปลอดภัยทางรังสี
เพื่อควบคุมการได้รับรังสีหรือป้องกันการแพร่กระจายของการปนเปื้อนทางรังสีบนพื้นผิว อันเกิดจากการ
ปฏิบัติงานตามปกติ และเพื่อป้องกันหรือลดโอกาสและปริมาณการได้รับรังสีอันเกิดจากอุบัติเหตุหรือ
เหตุการณ์ใด ๆ อันอาจคาดหมายได้
JUSLUME