กำลังโหลด…

Juslume · ระบบจัดทำเอกสารคดี

กฎกระทรวง (พ.ศ. 2522) ออกตามความในพระราชบัญญัติป้องกันเรือโดนกัน พ.ศ. 2522

กฎกระทรวงใช้บังคับพ.ศ. 2522มีผล 4 มีนาคม 2564

ย้อนกลับ

วันที่ประกาศ21 กรกฎาคม 2522

จำนวนมาตราหลัก (ไม่รวมมาตราแทรก)0 มาตรา

ค้นหามาตราพิมพ์เลขมาตรา เช่น 288, 288/1 หรือข้อความในตัวบท

อ่าน 🔒 เขียน / ไฮไลท์

กฎกระทรวง

(พ.ศ. ๒๕๒๒)

ออกตามความในพระราชบัญญัติป้องกันเรือโดนกัน

พ.ศ. ๒๕๒๒

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ และมาตรา ๑๐ แห่งพระราชบัญญัติป้องกันเรือโดนกัน พ.ศ

. ๒๕๒๒ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

หมวด ก

บททั่วไป

ข้อ ๑

การใช้บังคับ

(ก) กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับแก่เรือไทยและเรือต่างประเทศที่อยู่ในน่านน้ำไทยที่เรือเดินทะเล

เดินได้ และเรือไทยที่อยู่ในทะเลหลวง

(ข) กฎกระทรวงนี้ไม่กระทบกระเทือนถึงข้อบังคับที่ออกตามกฎหมายอื่น

(ค) เรือที่ได้สร้างขึ้นหรือมีวัตถุประสงค์เป็นพิเศษจนไม่สามารถปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งกฎ

กระทรวงนี้ได้ครบถ้วนในข้อหนึ่งข้อใดที่เกี่ยวกับจำนวน ที่ติดตั้ง ระยะ หรือวงขอบ

ทัศนวิสัยของแสงไฟหรือทุ่นเครื่องหมาย รวมทั้งการเปลี่ยนที่ติดตั้งและคุณสมบัติของเครื่อง

ทำสัญญาณเสียง เรือนั้นจะต้องปฏิบัติตามบทบัญญัติอื่นซึ่งรัฐมนตรีได้พิจารณาแล้วเห็นว่า

มีผลบังคับต่อเรือนั้นได้ใกล้เคียงกับกฎกระทรวงนี้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในส่วนที่เกี่ยวกับ

จำนวน ที่ติดตั้ง ระยะ หรือวงขอบทัศนวิสัยของแสงไฟหรือทุ่นเครื่องหมาย รวมทั้งการ

เปลี่ยนที่ติดตั้งและคุณสมบัติของเครื่องทำสัญญาณเสียง

ข้อ ๒

ความรับผิด

(ก) เรือ หรือเจ้าของเรือ นายเรือ หรือลูกเรือจะต้องรับผิดจากผลที่เกิดขึ้นจากการละเลยในการ

ปฏิบัติตามกฎกระทรวงนี้ หรือการละเลยในการระมัดระวังอันจะพึงมีตามปกติวิสัยของชาว

เรือ หรือตามเหตุการณ์พิเศษเฉพาะกรณี

(ข) การตีความและการปฏิบัติตามกฎกระทรวงนี้ ให้คำนึงถึงอันตรายทั้งหลายในการเดินเรือ

และเรือโดนกัน กับเหตุการณ์พิเศษใด ๆ ตลอดจนข้อจำกัดต่าง ๆ ของเรือที่เกี่ยวข้อง ซึ่ง

อาจปฏิบัติผิดแผกไปจากกฎกระทรวงนี้ก็ได้ตามความจำเป็น เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายที่จะ

เกิดขึ้นโดยกระทันหัน

ข้อ ๓

บทนิยามทั่วไป

ในกฎกระทรวงนี้ เว้นแต่จะมีบทบังคับไว้เป็นอย่างอื่น

(ก) “เรือ” หมายความรวมถึง ยานพาหนะทางน้ำทุกชนิด รวมทั้งยานพาหนะทางน้ำชนิดที่ไม่มี

ระวางขับน้ำ และเครื่องบินทะเลซึ่งใช้หรือสามารถใช้ในการขนส่งทางน้ำได้

(ข) “เรือกล” หมายความว่า เรือที่เดินด้วยเครื่องจักรกล

(ค) “เรือใบ” หมายความว่า เรือที่เดินโดยใช้ใบ แม้เรือนั้นจะติดตั้งเครื่องจักรกลไว้ด้วย แต่มิได้

เดินด้วยเครื่องจักรกลนั้น

(ง) “เรือขณะทำการประมง” หมายความว่า เรือที่ทำการประมงด้วยอวน สายเบ็ด อวนลาก

หรือเครื่องทำการประมงอื่น ซึ่งเรือนั้นเดินได้ไม่คล่องตัว แต่ไม่รวมถึงเรือที่ทำการประมง

ด้วยการลากสายเบ็ดหรือด้วยเครื่องทำการประมงอื่นซึ่งไม่ทำให้เรือนั้นเดินได้ไม่คล่องตัว

(จ) “เครื่องบินทะเล” หมายความรวมถึง อากาศยานอื่นใดที่สร้างให้บังคับการเดินเรือบนพื้นน้ำ

ได้

(ฉ) “เรือไม่อยู่ในบังคับ” หมายความว่า เรือซึ่งมีเหตุยกเว้นในบางกรณี ไม่สามารถบังคับการ

เดินเรือได้ตามกฎกระทรวงนี้ และไม่สามารถหลีกทางให้แก่เรืออื่นได้

(ช) “เรือที่ไม่สามารถบังคับการเดินเรือได้คล่องตัว” หมายความว่า เรือซึ่งจากสภาพการใช้งาน

ของเรือทำให้เรือนั้นไม่สามารถบังคับการเดินเรือได้คล่องตัวตามกฎกระทรวงนี้ และไม่

สามารถหลีกทางให้แก่เรืออื่นได้ และให้หมายความรวมถึง

(๑) เรือขณะทำการวาง ให้บริการ หรือเก็บเครื่องหมายการเดินเรือ สายใต้น้ำ หรือท่อใต้น้ำ

(๒) เรือขณะทำการขุด สำรวจ หรือปฏิบัติงานใต้น้ำ

(๓) เรือขณะทำการรับ ส่ง หรือขนถ่ายคน อาหาร หรือสินค้า ในขณะที่กำลังเดิน

(๔) เรือขณะทำการปล่อย หรือรับอากาศยาน

(๕) เรือขณะทำการกวาดทุ่นระเบิด

(๖) เรือขณะทำการจูงจนทำให้เรือจูงและพวงจูงมีขีดความสามารถจำกัดเป็นอย่างยิ่งในการ

เปลี่ยนเข็มเดินเรือ

(๗) เรือขณะทำการอื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับเรือตาม (๑) ถึง (๖)

(ซ) “เรือที่บังคับยากเพราะอัตรากินน้ำลึกของเรือ” หมายความว่า เรือกลที่ความสัมพันธ์

ระหว่างอัตรากินน้ำลึกของเรือกับความลึกของน้ำและความกว้างของร่องน้ำที่เรือนั้น

กำลังเดินอยู่ ทำให้มีขีดความสามารถจำกัดเป็นอย่างยิ่งในการเปลี่ยนเข็มเดินเรือ

(ฌ) “กำลังเดิน” หมายความว่า เรือที่ไม่ได้ทอดสมอ หรือผูกติดกับฝั่ง หรือเกยตื้น

(ญ) “ความยาว” และ “ความกว้าง” ของเรือ หมายความว่า ความยาวตลอดลำ และส่วน

ที่กว้างที่สุดของเรือ

(ฎ) “เรือขณะมองเห็นซึ่งกันและกัน” หมายความว่า เรือขณะมองเห็นกันด้วยสายตา

เท่านั้น

(ฏ) “ทัศนวิสัยจำกัด” หมายความว่า สภาพทัศนวิสัยอย่างหนึ่งอย่างใดซึ่งถูกจำกัดด้วย

หมอก อากาศมัว หิมะตก พายุฝนหนัก พายุทราย หรือเหตุอื่นทำนองเดียวกัน

(ฐ) “ยานบินเบาะอากาศ” หมายความว่า เรือที่เป็นยานพาหนะต่อเนื่องหลายรูปแบบซึ่ง

ในรูปแบบปฏิบัติการหลักจะบินเข้าใกล้กับพื้นผิวโดยอาศัยการกระทำจากอิทธิพลของ

พื้นผิว (Wing-In-Ground craft)

หมวด ข

การถือท้าย และการเดินเรือ

บทที่ ๑

วิธีปฏิบัติของเรือในทุกสภาพทัศนวิสัย

ข้อ ๔

การใช้บังคับ

ความในบทนี้ให้ใช้บังคับแก่เรือในทุกสภาพทัศนวิสัย

ข้อ ๕

ยามระวังเหตุ

เรือทุกลำต้องจัดยามระวังเหตุ โดยใช้สายตาและหูฟังตลอดเวลา รวมทั้งจัดวิธีการทุกอย่างที่มี

อยู่ให้พร้อมที่จะใช้ได้ทันต่อเหตุการณ์และสภาพการณ์เพื่อให้สามารถคาดคะเนได้โดยสมบูรณ์ต่อ

สถานการณ์และการเสี่ยงภัยจากการโดนกัน

ข้อ ๖

อัตราความเร็วปลอดภัย

เรือทุกลำต้องเดินด้วยอัตราความเร็วปลอดภัยตลอดเวลา เพื่อที่เรือจะได้ปฏิบัติโดยเหมาะสม

และมีประสิทธิภาพในการหลีกเลี่ยงการโดนกัน และให้เรือหยุดได้ภายในระยะที่เหมาะสมกับเหตุการณ์

และสภาพการณ์

ในการพิจารณาว่า อัตราความเร็วเท่าใดเป็นอัตราความเร็วปลอดภัย ให้ใช้ปัจจัยดังต่อไปนี้มา

พิจารณา

(ก) สำหรับเรือทุกลำ

(๑) สภาพแห่งทัศนวิสัย

(๒) ความหนาแน่นของการจราจร รวมทั้งแหล่งชุมนุมเรือประมงและเรืออื่น

(๓) ความสามารถในการบังคับการเดินเรือในลักษณะเฉพาะที่เกี่ยวกับระยะหยุดเรือ และความ

สามารถในการหันเรือได้ทันต่อสถานการณ์

(๔) ในเวลากลางคืน เมื่อปรากฏว่ามีแสงไฟมารบกวนทัศนวิสัย เช่น แสงไฟจากฝั่ง หรือแสงไฟ

สาดส่องจากท้ายเรือตนเอง

(๕) สภาพลม ทะเลและกระแสน้ำ และอันตรายต่าง ๆ ในการเดินเรือที่บริเวณนั้น

(๖) อัตรากินน้ำลึกของเรือสัมพันธ์กับความลึกของน้ำ

(ข) สำหรับเรือที่ใช้เครื่องเรดาร์ต้องพิจารณาปัจจัยดังต่อไปนี้เพิ่มขึ้นด้วย

(๑) คุณสมบัติ ประสิทธิภาพ และข้อจำกัดของเครื่องอุปกรณ์เรดาร์

(๒) ขอบเขตจำกัดใด ๆ ที่เกิดจากการใช้มาตราส่วนวัดระยะของเครื่องเรดาร์

(๓) สิ่งรบกวนในการตรวจค้นของเครื่องเรดาร์ เนื่องจากสภาพท้องทะเล อากาศ และเหตุอื่นที่

แทรกซ้อน

(๔) เรือเล็ก ก้อนน้ำแข็ง และวัตถุลอยน้ำอื่นใดที่เครื่องเรดาร์อาจไม่สามารถตรวจพบได้ภายใน

ระยะที่สมควร

(๕) จำนวน ตำแหน่ง และการเคลื่อนไหวของเรือที่เครื่องเรดาร์ตรวจพบ

(๖) การประเมินค่าทัศนวิสัยที่แน่นอนยิ่งขึ้น ซึ่งอาจเป็นไปได้เมื่อใช้เครื่องเรดาร์วัดระยะของเรือ

หรือวัตถุต่าง ๆ ที่อยู่ในบริเวณนั้น

ข้อ ๗

การเสี่ยงภัยจากการโดนกัน

(ก) เรือทุกลำต้องใช้วิธีการที่เหมาะสมทั้งปวงที่มีอยู่ให้ทันต่อเหตุการณ์และสภาพการณ์ ในกรณี

ที่การเสี่ยงภัยจากการโดนกันได้เกิดขึ้น หากมีกรณีใด ๆ เป็นที่สงสัย ให้ถือว่าการเสี่ยงภัย

นั้นได้เกิดขึ้นแล้ว

(ข) เรือที่ได้ติดตั้งและใช้เครื่องอุปกรณ์เรดาร์ ต้องใช้ให้ถูกวิธี รวมทั้งการค้นหาเป้าระยะไกล

เพื่อรับทราบเป็นการเตือนล่วงหน้าในการเสี่ยงภัยจากการโดนกัน และการหมายตำแหน่ง

เป้าที่ตรวจพบโดยเครื่องเรดาร์หรือเครื่องมือที่มีระบบค้นหาเป้าทัดเทียมกัน

(ค) ต้องไม่สันนิษฐานโดยอาศัยข้อมูลที่บกพร่อง โดยเฉพาะข้อมูลที่บกพร่องจากเครื่องเรดาร์

(ง) ถ้ามีเหตุเสี่ยงภัยจากการโดนกันเกิดขึ้น ให้นำหัวข้อดังต่อไปนี้มาพิจารณา

(๑) การเสี่ยงภัยเช่นนั้นให้ถือว่าเกิดขึ้นแล้ว ถ้าเรือที่แล่นเข้าหามีมุมเล็งของเข็มทิศมิได้

เปลี่ยนแปลงจนสังเกตได้

(๒) การเสี่ยงภัยนั้น บางครั้งก็อาจเกิดขึ้นได้ แม้ว่ามุมเล็งของเข็มทิศเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเข้าไปใกล้เรือขนาดใหญ่มาก หรือพวงเรือจูง หรือเมื่อแล่นเข้าไปใกล้

มากกับเรืออื่น

ข้อ ๘

การปฏิบัติเพื่อหลีกเลี่ยงการโดนกัน

(ก) ถ้าสถานการณ์อำนวย การปฏิบัติใด ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนกันต้องปฏิบัติตามความใน

หมวดนี้ โดยต้องกระทำด้วยความแน่นอนทันต่อเวลาและด้วยความสามารถในการเดินเรือที่

ดี

(ข) ถ้าสถานการณ์อำนวย การเปลี่ยนเข็มเดินเรือและ/หรืออัตราความเร็วของเรือเพื่อหลีกเลี่ยง

การโดนกัน ต้องเปลี่ยนให้มากพอจนทำให้เรืออื่นเห็นได้ทันทีด้วยสายตาหรือเครื่องเรดาร์

ควรหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนเข็มเดินเรือ และ/หรืออัตราความเร็วของเรือแต่เพียงเล็กน้อยติดต่อ

กัน

(ค) ถ้าทะเลกว้างพอสำหรับหันเหเรือ การเปลี่ยนเข็มเดินเรือเพียงอย่างเดียวอาจจะเป็นการ

ปฏิบัติที่ได้ผลดีที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงการที่เรือจะเข้าใกล้ในลักษณะที่น่าจะโดนกัน แต่ทั้งนี้

ต้องกระทำให้ทันเวลาและมากพอ และไม่เป็นผลให้เกิดการเข้าใกล้ในลักษณะที่น่าจะโดน

กันอีก

(ง) การปฏิบัติเพื่อหลีกเลี่ยงการโดนกัน ต้องเป็นการปฏิบัติที่เป็นผลให้ผ่านพ้นกันในระยะที่

ปลอดภัย การปฏิบัติที่ได้ผลนั้นจะต้องได้รับการควบคุมอย่างระมัดระวัง จนกว่าเรืออื่นได้

ผ่านพ้นไปแล้ว

(จ) ถ้าจำเป็นเพื่อหลีกเลี่ยงการโดนกัน หรือเพื่อให้มีเวลามากพอที่จะประเมินสถานการณ์ต้อง

ลดอัตราความเร็วของเรือลง หรือหยุดเรือโดยการหยุดเครื่องหรือใช้เครื่องจักรถอยหลัง

(ฉ) (๑) เรือที่จะต้องไม่กีดขวางทางเดินหรือทางเดินอันปลอดภัยของเรือลำอื่นโดยกฎกระทรวง

นี้ จะต้องกระทำล่วงหน้าเพื่อให้ทะเลกว้างพอสำหรับทางเดินอันปลอดภัยของเรือลำอื่น

(๒) เรือที่จะต้องไม่กีดขวางทางเดินหรือทางเดินอันปลอดภัยของเรือลำอื่นจะไม่พ้นจากหน้าที่

ความรับผิดชอบนี้ ถ้าหากเข้าไปใกล้เรือลำอื่นในลักษณะที่เสี่ยงภัยจากการโดนกัน และจะ

ต้องคำนึงอยู่ตลอดเวลาถึงการปฏิบัติซึ่งอาจถูกกำหนดตามความในหมวดนี้

(๓) เรือที่จะไม่ถูกกีดขวางทางเดินยังคงต้องปฏิบัติตามความในหมวดนี้ เมื่อเรือทั้งสองลำเข้า

ใกล้กันในลักษณะที่เสี่ยงภัยจากการโดนกัน

ข้อ ๙

ร่องน้ำแคบ

(ก) เรือขณะเดินไปตามแนวร่องน้ำแคบ หรือร่องน้ำทางเรือเดิน ต้องเดินให้ใกล้ขอบนอกของ

ร่องน้ำแคบ หรือร่องน้ำทางเรือเดินซึ่งอยู่ทางกราบขวา เท่าที่จะปลอดภัยและสามารถ

ปฏิบัติได้

(ข) เรือที่มีความยาวไม่ถึง ๒๐ เมตร หรือเรือใบต้องไม่กีดขวางทางเดินของเรือ ซึ่งสามารถเดิน

ได้โดยปลอดภัยเฉพาะภายในร่องน้ำแคบหรือร่องน้ำทางเรือเดินเท่านั้น

(ค) เรือขณะทำการประมงต้องไม่กีดขวางทางเดินของเรืออื่น ซึ่งกำลังเดินอยู่ภายในร่องน้ำแคบ

หรือร่องน้ำทางเรือเดิน

(ง) เรือต้องไม่แล่นตัดข้ามร่องน้ำแคบ หรือร่องน้ำทางเรือเดิน ถ้าการแล่นตัดข้ามเช่นนั้น

กีดขวางทางเดินของเรืออื่นซึ่งสามารถเดินได้โดยปลอดภัยเฉพาะภายในร่องน้ำแคบ หรือ

ร่องน้ำทางเรือเดินเท่านั้น เรือที่ถูกกีดขวางทางเดินเมื่อสงสัยในเจตนาของเรือที่แล่นตัดข้าม

อาจแสดงสัญญาณเสียงตามที่กำหนดไว้ในข้อ ๓๔ (ง)

(จ) (๑) ในร่องน้ำแคบหรือร่องน้ำทางเรือเดิน การแซงขึ้นหน้าเรือลำอื่น ให้กระทำได้ต่อเมื่อเรือ

ลำที่ถูกแซงแสดงการยินยอมให้แซงผ่านขึ้นหน้าได้โดยปลอดภัย เรือลำที่ประสงค์จะแซงขึ้น

หน้าต้องแสดงเจตนาด้วยสัญญาณเสียงตามที่กำหนดไว้ในข้อ ๓๔ (ค) (๑) ถ้าเรือลำที่จะถูก

แซงขึ้นหน้ายินยอมให้แซง ต้องแสดงสัญญาณเสียงตามที่กำหนดไว้ในข้อ ๓๔ (ค) (๒) และ

ต้องดำเนินการให้แซงผ่านขึ้นหน้าได้โดยปลอดภัย เมื่อสงสัยอาจแสดงสัญญาณเสียงตามที่

กำหนดไว้ในข้อ ๓๔ (ง)

(๒) ความในข้อนี้ไม่ทำให้เรือที่จะแซงขึ้นหน้าพ้นจากหน้าที่ตามที่กำหนดไว้ในข้อ ๑๓

(ฉ) เรือขณะเข้าใกล้ทางโค้งหรือบริเวณร่องน้ำแคบ หรือร่องน้ำทางเรือเดิน ซึ่งไม่อาจมอง

เห็นเรืออื่นเพราะมีสิ่งกีดขวางบังสายตาอยู่ระหว่างเรือ ต้องใช้ความฉับพลันและ

ระมัดระวังในการเดินเรือเป็นพิเศษ และต้องแสดงสัญญาณเสียงตามควรแก่กรณี ดังที่

กำหนดไว้ในข้อ ๓๔ (จ)

(ช) ถ้าสถานการณ์อำนวย เรือต้องหลีกเลี่ยงการจอดทอดสมอในร่องน้ำแคบ

ข้อ ๑๐

แผนแบ่งแนวจราจร

(ก) ความในข้อนี้ให้ใช้บังคับแก่แผนแบ่งแนวจราจรที่รัฐมนตรีหรือองค์การทางทะเลระหว่าง

ประเทศ (IMO) กำหนด แต่ไม่ทำให้เรือนั้นพ้นจากหน้าที่ตามที่กำหนดไว้ในข้ออื่น

(ข) เรือที่เดินในแผนแบ่งแนวจราจร ต้องปฏิบัติดังนี้

(๑) เดินในช่องทางจราจรไปตามทิศทางของเส้นทางจราจรที่กำหนดให้ใช้ในช่องทางนั้น

(๒) เดินให้ห่างจากเส้นหรือเขตแบ่งแนวจราจรเท่าที่จะทำได้

(๓) ตามปกติการเข้าหรือออกช่องทางจราจร ให้กระทำที่จุดต้นทาง และปลายทางของช่องทาง

จราจรนั้น แต่เมื่อจะเข้าหรือออกทางด้านข้างของช่องทางจราจรด้านหนึ่งด้านใด ต้องให้

ทิศทางของเรือทำมุมกับทิศทางของเส้นทางจราจรที่กำหนดให้ใช้เป็นมุมเล็กเท่าที่จะทำได้

(ค) เรือต้องหลีกเลี่ยงการเดินตัดข้ามช่องทางจราจร แต่ถ้าจำเป็นก็ให้เดินตัดข้ามในทางที่

ทิศหัวเรือใกล้จะเป็นมุมฉากกับทิศทางของเส้นทางจราจรที่กำหนดให้ใช้เท่าที่จะทำได้

(ง) (๑) เรือต้องไม่ใช้เขตจราจรชายฝั่งทะเล เมื่อสามารถใช้ช่องทางจราจรที่เหมาะสม

ภายในแผนแบ่งแนวจราจรที่อยู่ใกล้กันได้อย่างปลอดภัย เว้นแต่เรือที่มีความยาวไม่ถึง

๒๐ เมตร เรือใบ หรือเรือขณะทำการประมง อาจเดินในเขตจราจรชายฝั่งทะเลได้

(๒) ความใน (๑) ไม่ให้ใช้บังคับ กรณีที่เรือเดินอยู่ระหว่างเส้นทางไปหรือมาจากท่าเรือ สิ่งติดตั้ง

หรือโครงสร้างนอกฝั่ง สถานีนำร่อง หรือสถานที่อื่นใดที่อยู่ภายในเขตจราจรชายฝั่งทะเล

หรือเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายที่จะเกิดขึ้นโดยกะทันหัน

(จ) โดยปกตินอกจากเรือที่กำลังเดินตัดข้าม หรือเรือขณะที่เข้าหรือออกช่องทางจราจร

ห้ามเรืออื่นเดินเข้าไปในเขตแบ่งแนวหรือเดินตัดข้ามเส้นแบ่งแนวเว้นแต่

(๑) ในกรณีฉุกเฉินเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายเฉพาะหน้า

(๒) ขณะทำการประมงภายในเขตแบ่งแนว

(ฉ) เรือขณะเดินอยู่ในบริเวณใกล้จุดต้นทาง ปลายทางของแผนแบ่งแนวจราจร ต้องใช้

ความระมัดระวังเป็นพิเศษ

(ช) เรือต้องหลีกเลี่ยงการจอดทอดสมอในบริเวณแผนแบ่งแนวจราจร หรือใกล้กับจุด

ต้นทางปลายทางเท่าที่จะทำได้

(ซ) เรือที่ไม่ได้เดินในแผนแบ่งแนวจราจร ต้องหลีกเลี่ยงการเข้าใกล้ขอบเขตแผนแบ่งแนว

จราจรให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

(ฌ) เรือขณะทำการประมง ต้องไม่กีดขวางทางเดินของเรืออื่นที่เดินอยู่ในช่องทางจราจร

(ญ) เรือที่มีความยาวไม่ถึง ๒๐ เมตร หรือเรือใบ ต้องไม่กีดขวางทางเดินอันปลอดภัยของ

เรือกลที่เดินอยู่ในช่องทางจราจร

(ฎ) เรือที่ไม่สามารถบังคับการเดินเรือได้คล่องตัวเมื่อปฏิบัติงานเพื่อความปลอดภัยในการ

เดินเรือในแผนแบ่งแนวจราจร ได้รับการยกเว้นไม่ต้องปฏิบัติตามข้อนี้เท่าที่จำเป็นต่อ

การปฏิบัติงาน

(ฏ) เรือที่ไม่สามารถบังคับการเดินเรือได้คล่องตัวเมื่อปฏิบัติงานวางให้บริการ หรือเก็บ

สายใต้น้ำภายในแผนแบ่งแนวจราจรได้รับการยกเว้นไม่ต้องปฏิบัติข้อนี้เท่าที่จำเป็น

ต่อการปฏิบัติงาน

บทที่ ๒

วิธีปฏิบัติของเรือขณะมองเห็นซึ่งกันและกัน

ข้อ ๑๑

การใช้บังคับ

ความในบทนี้ให้ใช้บังคับแก่เรือขณะมองเห็นซึ่งกันและกัน

ข้อ ๑๒

เรือใบ

(ก) เมื่อเรือใบสองลำเดินเข้าใกล้กันในลักษณะที่เสี่ยงภัยจากการโดนกัน ให้เรือลำหนึ่งหลีกทาง

ให้แก่เรืออีกลำหนึ่ง โดยปฏิบัติดังนี้

(๑) เมื่อเรือแต่ละลำได้รับลมต่างกราบกัน เรือที่ได้รับลมทางกราบซ้ายต้องหลีกทางให้เรืออีกลำ

หนึ่ง

(๒) เมื่อเรือทั้งสองลำได้รับลมกราบเดียวกัน เรือลำที่อยู่ต้นลมต้องหลีกทางให้เรือที่อยู่ปลายลม

(๓) ถ้าเรือที่รับลมทางกราบซ้ายเห็นเรืออีกลำหนึ่งที่อยู่ต้นลม และไม่สามารถตัดสินได้แน่ว่าเรือ

นั้นได้รับลมทางกราบซ้ายหรือกราบขวา เรือลำแรกต้องหลีกทางให้แก่เรืออีกลำหนึ่ง

(ข) เพื่อประโยชน์แห่งข้อนี้ ด้านที่อยู่ต้นลมให้ถือว่าเป็นด้านตรงข้ามกับด้านซึ่งใบใหญ่ถูก

ลมพัดไป หรือในกรณีเรือประเภทขึงใบขวางลำ ด้านที่อยู่ต้นลมให้ถือว่าเป็นด้านตรง

ข้ามกับด้านซึ่งใบใหญ่ที่สุดที่ขึงตามลำถูกลมพัดไป

ข้อ ๑๓

การแซงขึ้นหน้า

(ก) แม้จะมีข้อใดในบทที่ ๑ และบทที่ ๒ ของหมวด ข กำหนดไว้ อย่างไรก็ตาม เรือที่จะแซงขึ้น

หน้าเรืออื่นต้องหลีกให้พ้นทางของเรือที่ถูกแซง

(ข) เรือที่จะถูกถือว่ากำลังแซงขึ้นหน้าเรืออีกลำหนึ่ง เมื่อเรือนั้นเดินเข้ามาจากทิศทางที่เลยมุม

๒๒.๕ องศา ไปทางท้ายของเส้นฉากข้างเรือของเรือลำที่ถูกแซง ซึ่งในลักษณะนี้ ถ้าเป็นเวลา

กลางคืนเรือที่กำลังแซงขึ้นหน้าจะสามารถมองเห็นเพียงโคมไฟท้ายเรือของเรือที่ถูกแซง

เท่านั้น โคมไฟข้างเรือนั้นไม่สามารถมองเห็นได้

(ค) ถ้าเพียงสงสัยว่าเรือกำลังแซงขึ้นหน้าเรืออีกลำหนึ่งหรือไม่ ให้ถือว่าเรือนั้นกำลังแซงขึ้นหน้า

เรืออีกลำหนึ่ง และต้องปฏิบัติตามที่บังคับไว้ในข้อนี้

(ง) การเปลี่ยนมุมเล็งระหว่างเรือสองลำในลำดับต่อมานั้น จะต้องไม่ทำให้เรือที่กำลังแซงขึ้นหน้า

เป็นเรือเดินตัดทางตามที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงนี้ หรือไม่ทำให้พ้นจากหน้าที่ที่จะต้อง

หลีกเรือที่ถูกแซงจนกว่าจะผ่านพ้นไปแล้ว

ข้อ ๑๔

สถานการณ์เมื่อหัวเรือตรงกัน

(ก) เมื่อเรือกลสองลำเดินเข้าหากันในลักษณะหัวเรือตรงกัน หรือเกือบจะตรงกันซึ่งจะเสี่ยงภัย

จากการโดนกันขึ้น ให้เรือแต่ละลำเปลี่ยนเข็มเดินเรือไปทางขวาเพื่อให้เรือสวนกันทางกราบ

ซ้ายของกันและกัน

(ข) สถานการณ์ดังกล่าวให้ถือว่าเกิดขึ้นแล้ว เมื่อเรือลำหนึ่งมองเห็นเรือลำอื่นตรงหน้าหรือเกือบ

ตรงหน้า และในเวลากลางคืนเรือลำหนึ่งมองเห็นโคมไฟเสากระโดงทั้งสองของเรืออีกลำหนึ่ง

อยู่ในแนวเดียวกันหรือเกือบเป็นแนวเดียวกัน และ/หรือมองเห็นโคมไฟข้างเรือทั้งสองข้าง

และในเวลากลางวันเรือลำหนึ่งสังเกตเห็นเรืออีกลำหนึ่งในลักษณะดังกล่าวแล้วเช่นเดียวกัน

(ค) เมื่อเรือลำหนึ่งสงสัยว่ามีสถานการณ์ดังกล่าวข้างต้นเกิดขึ้นหรือไม่ ให้ถือว่าสถานการณ์นั้น

เกิดขึ้นแล้ว และต้องปฏิบัติตามที่บังคับไว้ในข้อนี้

ข้อ ๑๕

สถานการณ์เมื่อเรือเดินตัดทางกัน

เมื่อเรือกลสองลำเดินตัดทางกันในลักษณะที่เสี่ยงภัยจากการโดนกัน เรือลำที่มีเรือลำอื่นอยู่ทาง

กราบขวาของตนต้องหลีกทางให้ และถ้าสถานการณ์อำนวยต้องหลีกเลี่ยงการเดินตัดหน้าเรืออีกลำหนึ่งนั้น

ข้อ ๑๖

วิธีปฏิบัติของเรือที่ต้องหลีกทาง

เรือที่มีหน้าที่ต้องหลีกทางให้แก่เรืออีกลำหนึ่ง ต้องกระทำแต่เนิ่น ๆ และให้มากพอที่จะผ่านพ้น

กันโดยปลอดภัยเท่าที่จะทำได้

ข้อ ๑๗

วิธีปฏิบัติของเรือที่ไม่ต้องหลีกทาง

(ก) (๑) ถ้าเรือลำหนึ่งต้องหลีกทาง ก็ให้เรืออีกลำหนึ่งรักษาทิศทางและอัตราความเร็วเดิม

(๒) ถ้าปรากฏว่า เรือที่ต้องหลีกทางไม่ปฏิบัติการหลบหลีกได้อย่างเหมาะสมก็ให้เรือที่ไม่ต้อง

หลีกทางปฏิบัติการหลบหลีกจากการโดนกันโดยการบังคับเรือของตนด้วย

(ข) ถ้าโดยเหตุหนึ่งเหตุใด เรือที่ต้องรักษาทิศทางและอัตราความเร็วเดิมเห็นว่าได้แล่น

เข้าไปใกล้กันมากจนไม่อาจหลีกเลี่ยงการโดนกันได้ด้วยการปฏิบัติของเรือที่ต้องหลีก

ทางแต่เพียงฝ่ายเดียว ก็ให้เรือที่ไม่ต้องหลีกทางปฏิบัติการอย่างดีที่สุดเพื่อช่วยหลีก

เลี่ยงการโดนกันด้วย

(ค) เรือกลซึ่งปฏิบัติการในสถานการณ์เมื่อเรือเดินตัดทางกันตาม (ก) (๒) ของข้อนี้ เพื่อ

หลีกเลี่ยงการโดนกันกับเรือกลอีกลำหนึ่ง ถ้าสถานการณ์อำนวยต้องไม่เปลี่ยนเข็มเดิน

เรือหลบไปทางซ้ายเมื่อมีเรืออีกลำหนึ่งอยู่ทางกราบซ้ายของตน

(ง) ความในข้อนี้ไม่เป็นเหตุให้เรือที่ต้องหลีกทางพ้นจากหน้าที่ที่จะต้องหลีกทางให้เรืออื่น

ข้อ ๑๘

ความรับผิดชอบระหว่างเรือต่อเรือ

เว้นแต่ความในข้อ ๙ ข้อ ๑๐ และข้อ ๑๓ จะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น

(ก) เรือกลกำลังเดินต้องหลีกทางให้แก่

(๑) เรือไม่อยู่ในบังคับ

(๒) เรือที่ไม่สามารถบังคับการเดินเรือได้คล่องตัว

(๓) เรือขณะทำการประมง

(๔) เรือใบ

(ข) เรือใบกำลังเดินต้องหลีกทางให้แก่

(๑) เรือไม่อยู่ในบังคับ

(๒) เรือที่ไม่สามารถบังคับการเดินเรือได้คล่องตัว

(๓) เรือขณะทำการประมง

(ค) เรือขณะทำการประมงกำลังเดินต้องหลีกทางให้แก่เรือดังต่อไปนี้ เท่าที่จะทำได้

(๑) เรือไม่อยู่ในบังคับ

(๒) เรือที่ไม่สามารถบังคับการเดินเรือได้คล่องตัว

(ง) (๑) เรือทุกลำเว้นแต่เรือไม่อยู่ในบังคับ หรือเรือที่ไม่สามารถบังคับการเดินเรือได้คล่อง

ตัว ถ้าสถานการณ์อำนวยให้หลีกเลี่ยงการกีดขวางทางเดินอันปลอดภัยของเรือที่บังคับ

ยากเพราะอัตรากินน้ำลึกของเรือ ซึ่งแสดงสัญญาณตามข้อ ๒๘

(๒) เรือที่บังคับยากเพราะอัตรากินน้ำลึกของเรือต้องเดินด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ โดย

ต้องคำนึงอยู่ตลอดเวลาว่าเรือนั้นมีสภาพแตกต่างจากปกติ

(จ) เครื่องบินทะเลขณะอยู่บนพื้นน้ำ โดยปกติต้องหลีกทางให้พ้นเรืออื่น และต้องหลีก

เลี่ยงการกีดขวางการเดินเรือ อย่างไรก็ตาม ในกรณีที่เกิดการเสี่ยงภัยจากการโดนกัน

ต้องปฏิบัติตามความในหมวดนี้

(ฉ) (๑) ยานบินเบาะอากาศ ขณะบินขึ้น ลงจอด และบินใกล้ผิวน้ำ ต้องหลีกทางให้พ้นเรือ

อื่น และต้องหลีกเลี่ยงการกีดขวางการเดินเรือ

(๒) ยานบินเบาะอากาศที่ปฏิบัติงานบนผิวน้ำต้องปฏิบัติตามความในหมวดนี้เช่นเดียวกับเรือกล

บทที่ ๓

การปฏิบัติของเรือในทัศนวิสัยจำกัด

ข้อ ๑๙

การปฏิบัติของเรือในทัศนวิสัยจำกัด

(ก) ความในข้อนี้ให้ใช้บังคับแก่เรือขณะมองไม่เห็นซึ่งกันและกัน เมื่อเดินเข้าไปในเรือหรือใกล้

บริเวณทัศนวิสัยจำกัด

(ข) ในทัศนวิสัยจำกัด เรือต้องเดินด้วยอัตราความเร็วปลอดภัยที่เหมาะสมทันต่อสถานการณ์

และสภาพการณ์ เรือกลต้องเตรียมเครื่องจักรกลประจำเรือให้พร้อมที่จะใช้บังคับการเดิน

เรือได้ทันที

(ค) เรือเมื่อปฏิบัติตามความในบทที่ ๑ แห่งหมวดนี้ ต้องคำนึงถึงการปฏิบัติให้ทันต่อ

สถานการณ์และสภาพการณ์ของทัศนวิสัยจำกัด

(ง) เรือลำใดที่ตรวจพบเรืออื่นด้วยเครื่องเรดาร์เพียงอย่างเดียว ถ้าเห็นว่ามีสถานการณ์เข้าใกล้

กันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และ/หรือมีการเสี่ยงภัยจากการโดนกันเกิดขึ้น ซึ่งในกรณีเช่นนี้เรือลำนั้น

ต้องปฏิบัติการหลบหลีกให้ทันเวลา หากการปฏิบัติการดังกล่าวต้องเปลี่ยนเข็มเดินเรือแล้ว

ให้หลีกเลี่ยงการปฏิบัติดังต่อไปนี้เท่าที่จะกระทำได้

(๑) เปลี่ยนเข็มเดินเรือไปทางซ้าย เมื่อเรือที่ถูกตรวจพบอยู่เลยเส้นฉาก ข้างเรือไปทางหัวเรือ

นอกจากเรือนั้นกำลังถูกแซงขึ้นหน้า

(๒) เปลี่ยนเข็มเดินเรือเข้าหาเรือที่อยู่ตรงเส้นฉากข้างเรือ หรือเลยเส้นฉากข้างเรือไปทางท้ายเรือ

(จ) เรือทุกลำเมื่อได้ยินสัญญาณหมอกของเรืออื่นทางด้านหน้าเส้นฉากข้างเรือ หรือเรือนั้น

ไม่สามารถหลีกเลี่ยงต่อสถานการณ์เข้าใกล้กันกับเรืออีกลำหนึ่งในลักษณะที่น่าจะโดน

กัน ซึ่งอยู่ทางด้านหน้าเส้นฉากข้างเรือของตนได้ เรือนั้นต้องลดอัตราความเร็วลงให้ต่ำ

สุดเท่าที่จะเดินรักษาเส้นทางเรือเดินของตนไว้ได้ เว้นแต่ในกรณีที่เห็นว่าการเสี่ยงภัย

จากการโดนกันไม่เกิดขึ้น ถ้าจำเป็นต้องหยุดเรือ และไม่ว่ากรณีจะเป็นประการใด ต้อง

เดินเรือด้วยความระมัดระวังอย่างที่สุด จนกว่าอันตรายจากการโดนกันได้ผ่านพ้นไป

แล้ว

หมวด ค

โคมไฟและทุ่นเครื่องหมาย

ข้อ ๒๐

การใช้บังคับ

(ก) ความในหมวดนี้ให้ใช้บังคับในทุกลักษณะอากาศ

(ข) บทบัญญัติว่าด้วยโคมไฟ ให้ใช้บังคับตั้งแต่เวลาพระอาทิตย์ตกถึงเวลาพระอาทิตย์ขึ้น และ

ระหว่างเวลาดังกล่าวห้ามมิให้เปิดใช้โคมไฟอื่นใด เว้นแต่โคมไฟเช่นนั้นไม่ทำให้เกิดการเข้าใจ

ผิดในเรื่องโคมไฟที่บังคับไว้ในกฎกระทรวงนี้ หรือไม่ทำให้ทัศนวิสัย หรือลักษณะชัดเจนของ

โคมไฟผิดเพี้ยนไป หรือรบกวนต่อยามระวังเหตุ

(ค) โคมไฟที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงนี้ ถ้าได้ติดตั้งแล้วต้องเปิดใช้ตั้งแต่เวลาพระอาทิตย์ขึ้นถึง

เวลาพระอาทิตย์ตกในทัศนวิสัยจำกัดด้วย และอาจเปิดใช้โคมไฟในกรณีอื่น ๆ ที่เห็นว่า

จำเป็นก็ได้

(ง) บทบัญญัติว่าด้วยทุ่นเครื่องหมาย ให้ใช้บังคับในเวลากลางวัน

(จ) โคมไฟและทุ่นเครื่องหมายที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงนี้ ต้องเป็นไปตามภาคผนวก ๑

ข้อ ๒๑

บทนิยาม

(ก) “โคมไฟเสากระโดง” หมายความว่า โคมไฟสีขาวหนึ่งดวงที่ติดตั้งอยู่เหนือเส้นกึ่งกลางลำ

ตามแนวหัวเรือ - ท้ายเรือ โดยโคมไฟดวงนี้ต้องส่องแสงอยู่เสมอภายในวงขอบ ๒๒๕ องศา

ในทางระดับ และการติดตั้งโคมไฟต้องให้เห็นแสงไฟนับจากแนวเส้นหัวเรือจนเลยเส้นฉาก

ข้างเรือแต่ละกราบไปทางท้าย ๒๒.๕ องศา

(ข) “โคมไฟข้างเรือ” หมายความว่า โคมไฟสีเขียวหนึ่งดวงที่ติดตั้งไว้ทางกราบขวาและโคมไฟสี

แดงอีกหนึ่งดวงที่ติดตั้งไว้ทางกราบซ้าย โคมไฟแต่ละดวงต้องส่องแสงอยู่เสมอภายในวง

ขอบ ๑๑๒.๕ องศาในทางระดับ และการติดตั้งโคมไฟต้องให้เห็นแสงไฟนับจากแนวเส้นหัว

เรือจนเลยเส้นฉากข้างเรือแต่ละกราบไปทางท้าย ๒๒.๕ องศา สำหรับเรือที่มีความยาวไม่ถึง

๒๐ เมตร โคมไฟข้างเรืออาจรวมเป็นดวงเดียวกันโดยให้ติดตั้งไว้เหนือเส้นกึ่งกลางลำตาม

แนวหัวเรือ - ท้ายเรือก็ได้

(ค) “โคมไฟท้ายเรือ” หมายความว่า โคมไฟสีขาวหนึ่งดวงที่ติดตั้งไว้ใกล้ท้ายเรือมากที่สุดเท่าที่

จะทำได้ โดยให้ส่องแสงอยู่เสมอ ภายในวงขอบ ๑๓๕ องศา ในทางระดับ และการติดตั้ง

โคมไฟต้องให้เห็นแสงไฟนับจากเส้นฉากท้ายเรือออกไปแต่ละกราบ กราบละ ๖๗.๕ องศา

(ง) “โคมไฟพ่วงจูง” หมายความว่า โคมไฟสีเหลืองหนึ่งดวงที่มีลักษณะเดียวกันกับโคมไฟท้าย

เรือ ตามที่นิยามไว้ใน (ค)

(จ) “โคมไฟมองเห็นได้รอบทิศ” หมายความว่า โคมไฟหนึ่งดวงที่ส่องแสงอยู่เสมอภายในวงขอบ

๓๖๐ องศา ในทางระดับ

(ฉ) “โคมไฟวับ” หมายความว่า โคมไฟหนึ่งดวงที่ส่องแสงวับสม่ำเสมอ มีความถี่ ๑๒๐ วับ หรือ

มากกว่านั้นต่อหนึ่งนาที

ข้อ ๒๒

ทัศนวิสัยของโคมไฟ

โคมไฟที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงนี้ ต้องมีกำลังส่องสว่างตามที่กำหนดไว้ใน ๘. ของภาคผนวก

๑ โดยต้องให้มองเห็นได้ในระยะอย่างน้อยที่สุด ดังต่อไปนี้

(ก) เรือที่มีความยาวตั้งแต่ ๕๐ เมตรขึ้นไป

- โคมไฟเสากระโดง ๖ ไมล์

- โคมไฟข้างเรือ ๓ ไมล์

- โคมไฟท้ายเรือ ๓ ไมล์

- โคมไฟพ่วงจูง ๓ ไมล์

- โคมไฟสีขาว แดง เขียว

หรือเหลือง มองเห็นได้รอบทิศ ๓ ไมล์

(ข) เรือที่มีความยาวตั้งแต่ ๑๒ เมตรขึ้นไป แต่ไม่ถึง ๕๐ เมตร

- โคมไฟเสากระโดง ๕ ไมล์

เว้นแต่เรือที่มีความยาวไม่ถึง ๒๐ เมตร ๓ ไมล์

- โคมไฟข้างเรือ ๒ ไมล์

- โคมไฟท้ายเรือ ๒ ไมล์

- โคมไฟพ่วงจูง ๒ ไมล์

- โคมไฟสีขาว แดง เขียว

หรือเหลือง มองเห็นได้รอบทิศ ๒ ไมล์

(ค) เรือที่มีความยาวไม่ถึง ๑๒ เมตร

- โคมไฟเสากระโดง ๒ ไมล์

- โคมไฟข้างเรือ ๑ ไมล์

- โคมไฟท้ายเรือ ๒ ไมล์

- โคมไฟพ่วงจูง ๒ ไมล์

- โคมไฟสีขาว แดง เขียว ๒ ไมล์

หรือเหลือง มองเห็นได้รอบทิศ

(ง) เรือหรือวัตถุที่บางส่วนจมอยู่ใต้น้ำมองเห็นไม่เด่นชัดขณะถูกลากจูง

- โคมไฟสีขาวมองเห็นได้รอบทิศ ๓ ไมล์

ข้อ ๒๓

เรือกลกำลังเดิน

(ก) เรือกลกำลังเดิน ต้อง

(๑) เปิดใช้โคมไฟเสากระโดงตอนหัวเรือหนึ่งดวง

(๒) เปิดใช้โคมไฟเสากระโดงที่สองถัดไปทางท้ายเรือหนึ่งดวง ให้อยู่สูงกว่าโคมไฟเสากระโดงหัว

เรือ เว้นแต่เรือที่มีความยาวไม่ถึง ๕๐ เมตร ไม่จำต้องเปิดใช้โคมไฟดวงนี้ แต่จะเปิดใช้ก็ได้

(๓) เปิดใช้โคมไฟข้างเรือ

(๔) เปิดใช้โคมไฟท้ายเรือ

(ข) เรือที่มีเบาะอากาศรองรับ (air - cushion vessel) ขณะขับเคลื่อนด้วยวิธีระวางไม่ขับ

น้ำ ให้เปิดใช้โคมไฟวับสีเหลือง มองเห็นได้รอบทิศเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งดวง จากที่บังคับไว้

ใน (ก)

(ค) ยานบินเบาะอากาศเฉพาะเวลาขณะบินขึ้น ลงจอด และบินใกล้ผิวน้ำ ต้องเปิดโคมไฟ

วับมองเห็นได้รอบทิศสีแดงที่มีความเข้มสูง ที่นอกเหนือจากโคมไฟตาม (ก)

(ง) (๑) เรือกลที่มีความยาวไม่ถึง ๑๒ เมตร อาจเปิดใช้โคมไฟสีขาวมองเห็นได้รอบทิศหนึ่ง

ดวง และโคมไฟข้างเรือแทนการเปิดใช้โคมไฟตาม (ก)

(๒) เรือกลที่มีความยาวไม่ถึง ๗ เมตร ซึ่งอัตราความเร็วสูงสุดไม่เกิน ๗ นอต ให้เปิดใช้โคมไฟสี

ขาวมองเห็นได้รอบทิศหนึ่งดวงแทนการเปิดใช้โคมไฟตาม (ก) และถ้าสามารถทำได้ ให้เปิด

ใช้โคมไฟข้างเรือด้วย

(๓) โคมไฟเสากระโดงหรือโคมไฟสีขาวมองเห็นได้รอบทิศในเรือกลที่มีความยาวไม่ถึง ๑๒ เมตร

อาจติดตั้งอยู่นอกเส้นกึ่งกลางตามแนวหัวเรือ ถ้าการติดตั้งที่เหนือเส้นกึ่งกลางไม่อาจกระทำ

ได้ แต่ทั้งนี้ โคมไฟข้างเรือต้องรวมกันอยู่ในดวงเดียวกันและติดตั้งอยู่เหนือเส้นกึ่งกลางตาม

แนวหัวเรือหรือให้อยู่ใกล้กับแนวเส้นกึ่งกลางหัวเรือท้ายเรือ ในแนวเดียวกันกับโคมไฟเสา

กระโดงหรือโคมไฟสีขาวมองเห็นได้รอบทิศมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ข้อ ๒๔

การจูงและดัน

(ก) เรือกลเมื่อทำการจูง ต้อง

(๑) เปิดใช้โคมไฟเสากระโดงตอนหัวเรือซ้อนกันสองดวงในทางดิ่ง เมื่อความยาวของพวงจูงวัด

จากท้ายเรือจูงถึงท้ายสุดของเรือพ่วงเกิน ๒๐๐ เมตร ให้เปิดใช้โคมไฟดังกล่าวสามดวงใน

ทางดิ่งแทนการเปิดใช้โคมไฟตาม ข้อ ๒๓ (ก) (๑) หรือ (๒)

(๒) เปิดใช้โคมไฟข้างเรือ

(๓) เปิดใช้โคมไฟท้ายเรือ

(๔) เปิดใช้โคมไฟพ่วงจูงเหนือโคมไฟท้ายเรือซ้อนกันในทางดิ่งอีกหนึ่งดวง

(๕) ให้แสดงเครื่องหมายรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ณ ที่มองเห็นได้ชัดที่สุดหนึ่งทุ่นเมื่อความยาว

ของพวงจูงเกิน ๒๐๐ เมตร

(ข) เมื่อเรือดันและเรือที่ถูกดันไปข้างหน้าต่อสนิทติดกัน ให้ถือว่าเรือทั้งสองลำเป็นเรือกล

ลำเดียวกันและต้องเปิดใช้โคมไฟตามข้อ ๒๓

(ค) เรือกลเมื่อดันเรือไปข้างหน้า หรือจูงเทียบข้าง เว้นแต่ในกรณีที่ต่อสนิทติดเป็นลำ

เดียวกัน ต้อง

(๑) เปิดใช้โคมไฟเสากระโดงตอนหัวเรือสองดวงซ้อนกันในทางดิ่งแทนการเปิดใช้โคมไฟตามข้อ

๒๓ (ก) (๑) หรือ (๒)

(๒) เปิดใช้โคมไฟข้างเรือ

(๓) เปิดใช้โคมไฟท้ายเรือ

(ง) เรือกลที่ปฏิบัติตาม (ก) หรือ (ค) ต้องปฏิบัติตามข้อ ๒๓ (ก) (๒) อีกด้วย

(จ) เรือหรือวัตถุใดขณะถูกจูงนอกจากที่กำหนดไว้ใน (ช) ต้อง

(๑) เปิดใช้โคมไฟข้างเรือ

(๒) เปิดใช้โคมไฟท้ายเรือ

(๓) เมื่อความยาวของพวงจูงเกิน ๒๐๐ เมตร ให้แสดงทุ่นเครื่องหมายรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน

ณ ที่มองเห็นได้ชัดที่สุดหนึ่งทุ่น

(ฉ) (๑) เรือที่ถูกดันไปข้างหน้าซึ่งมิได้ต่อสนิทติดเป็นลำเดียวกับเรือดันให้เปิดใช้โคมไฟข้าง

เรือที่ตอนหัวเรือ

(๒) เรือที่ถูกจูงเทียบข้างต้องเปิดใช้โคมไฟท้ายเรือ และโคมไฟข้างเรือที่ตอนหัวเรือ

ทั้งนี้ เรือที่ถูกจูงเทียบข้างหรือถูกดันเป็นกลุ่มไม่ว่ามีจำนวนเท่าใดก็ตามต้องเปิดใช้โคมไฟเสมือน

เป็นเรือลำเดียวกัน

(ช) เรือหรือวัตถุที่บางส่วนจมอยู่ใต้น้ำมองเห็นไม่เด่นชัด หรือพวงของเรือ และหรือวัตถุขณะถูก

ลากจูง

(๑) ถ้าความกว้างไม่ถึง ๒๕ เมตร ให้เปิดใช้โคมไฟสีขาวมองเห็นได้รอบทิศหนึ่งดวง ณ ที่หรือ

ใกล้กับส่วนหัวมากที่สุด และอีกดวงหนึ่ง ณ ที่หรือใกล้กับส่วนท้ายมากที่สุด เว้นแต่ภาชนะ

เปลือกอ่อนบรรจุของเหลวที่ลอยน้ำได้ (DRACONES) ไม่จำเป็นต้องเปิดใช้โคมไฟ ณ ที่หรือ

ใกล้กับส่วนหัวมากที่สุด

(๒) ถ้าความกว้าง ๒๕ เมตรขึ้นไป ให้เปิดใช้โคมไฟสีขาวมองเห็นได้รอบทิศเพิ่มขึ้นอีกสองดวง

ณ ที่หรือใกล้กับขอบด้านข้างตอนที่กว้างที่สุด

(๓) ถ้าความยาวมากกว่า ๑๐๐ เมตร ให้เปิดใช้โคมไฟสีขาวมองเห็นได้รอบทิศเพิ่มขึ้น ณ ที่

ระหว่างโคมไฟตาม (๑) และ (๒) โดยระยะระหว่างโคมไฟต้องไม่เกินกว่า ๑๐๐ เมตร

(๔) แสดงเครื่องหมายรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ณ ที่หรือใกล้กับตำแหน่งท้ายสุดของเรือหรือ

วัตถุที่อยู่ท้ายสุดของพวง และถ้าความยาวมากกว่า ๒๐๐ เมตร ให้แสดงทุ่นเครื่องหมายรูป

สี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งทุ่น ณ ที่ซึ่งสามารถมองเห็นได้ชัดที่สุด และอยู่ค่อนไป

ทางตอนหัวเท่าที่จะทำได้

(ซ) ในกรณีที่มีเหตุที่ทำให้เรือหรือวัตถุที่ถูกจูงไม่สามารถเปิดใช้โคมไฟหรือแสดงทุ่น

เครื่องหมายตาม (จ) หรือ (ช) ได้ ต้องใช้มาตรการทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ด้วยการจัด

ให้มีแสงสว่างที่เรือหรือวัตถุที่ถูกจูงหรืออย่างน้อยที่สุดต้องแสดงให้รู้ว่ามีเรือหรือวัตถุ

นั้นอยู่

(ฌ) ในกรณีที่มีเหตุที่ทำให้เรือซึ่งตามปกติมิให้ใช้ในการลากจูงไม่สามารถเปิดใช้โคมไฟ

ตาม (ก) หรือ (ค) เรือดังกล่าวไม่ต้องเปิดใช้โคมไฟเหล่านั้นขณะทำการลากจูงเรืออื่น

ที่อยู่ในฐานะอับจนหรือที่ต้องการความช่วยเหลือด้วยเหตุอื่น ให้ใช้มาตรการทั้งหลาย

ที่แสดงถึงลักษณะความสัมพันธ์ระหว่างเรือจูงและเรือที่ถูกจูงตามข้อ ๓๖ โดยเฉพาะ

อย่างยิ่งต้องส่องสว่างไปยังสายจูง

แหล่งข้อมูลทางการ

แสดงเฉพาะรุ่นที่ผ่านการตรวจและเผยแพร่แล้ว ตัวบทนำมาจากระบบกลางทางกฎหมาย (สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา) โปรดตรวจกับแหล่งที่มาก่อนอ้างอิงในงานจริง